12-02-08

EEN BRUG VAN DE DAG NAAR DE NACHT

slapen

“Wie gaat slapen moet zijn zorgen in zijn schoenen stoppen”. Dat is een prachtig oud Zweeds spreekwoord. Dat klinkt zo aardig, zo zinvol, zo eenvoudig maar het is toch zo moeilijk. Waarschijnlijk kent u dat gevoel wel. Je bent doodmoe, blij eindelijk te kunnen gaan slapen, uiteindelijk lig je in je bed en dan beginnen de gedachten rond te draaien.de oorlogsberichten en beelden uit het journaal, het gesprek van vanmiddag met een vriendin, die er geen gat meer in ziet, de zorgen om de kinderen en al dat werk voor volgende week; hoe moet ik dat ooit voor elkaar krijgen? Dat alles maalt en maalt, zonder begin en zonder einde. En wat ons overdag al onrustig maakt en belast, in de duisternis van de nacht verschijnt het nog beklemmender, nog minder oplosbaar. Slapen? Vergeet het maar! Dat is ook geen wonder. We zijn tenslotte geen machines, die de hele dag op volle toeren draaien en ’s avonds met een druk op de knop uitgeschakeld kunnen worden. Maar juist dit “uitschakelen” zou juist belangrijk kunnen zijn om onze uitgeputte geest, ons vermoeide lichaam op krachten te laten komen. De kracht, die wij nodig hebben om een nieuwe dag met frisse moed aan te kunnen. Maar hoe zou dat moeten: uit de drukte en de zorgen van een dag zomaar, zonder overgang in slaap vallen?

 

We zouden het niet in ons hoofd halen om een kind, zo uit het spelen en ravotten in bed te stoppen: “en nu slapen!”. Integendeel. Onze kinderen willen wij de betekenis van “avondrituelen” bijbrengen. Zodat er een duidelijke overgang is tussen de dag en de nacht. Zodat vooral elke avond op een voorstelbare gelijke manier wordt afgerond. Dus: steeds hetzelfde slaapliedje, waarbij je steeds op het zelfde plekje bij de rand van het bed zit, met steeds hetzelfde lichtje aan. Kinderen gun je zulke rituelen, niet alleen omdat ze erom vragen, maar ook omdat je merkt hoe belangrijk die voor ze zijn. Omdat zulke rituelen veiligheid en geborgenheid bieden en voor de kinderen een brug vormen tussen het klaarwakker zijn en het kunnen slapen.

 

Precies de brug, die wij als volwassenen zo missen, als het ons weer eens niet gelukt is voor het slapen gaan “onze zorgen in de schoenen stoppen” en wij in plaats daarvan met een hoofd dat zoemt als een bijenkorf in bed liggen. Natuurlijk gaat het niet meer zo gemakkelijk als in onze kinderjaren met een slaapliedje. Maar ik denk dat het voor volwassen ook belangrijk is te zoeken naar een avondritueel – naar een passende brug naar de slaap. Voor de één is dat misschien een straatje om, nog even een frisse neus, voor een ander een kopje kruidenthee, voor de nog anderen een bepaald muziekstuk.

 

Ikzelf heb pas de laatste jaren ontdekt wat mij helpt: een gebed, waarin ik aan het eind van de dag deze teruggeef aan God:

Gij hebt mij deze dag geschonken, God,

Ik heb hem naar vermogen gevuld.

Nu is het moment gekomen

waarop ik niets meer kan doen,

waarop ik deze dag wil teruggeven

met alles wat daarin gelukt is,

met alles wat broddelwerk gebleven is.

In Uw handen, God,

leg ik mijn rusteloze gedachten,

mijn verwarde gevoelens,

de zorgen die mij benauwen,

In Uw handen leg ik allen, die mij lief zijn

en allen die ik vrees.

In Uw handen leg ik nu – mijzelf.

14:49 Gepost door Rony in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: rust, slapen |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.